فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۸۵۲

بنه سر بحکم خدای یگانه شود تا بحکمت جهان دو گانه بخواه ازخدا غیر عقبی و دنیی که بحر نوالش ندارد کرانه نظر بر مدار از مسبب در اسباب سببهاست حیران او در میانه فلک گر به پیچد ز فرمان او سر از آن شقتش میزند تازیانه بپرداز خود را ز خود تا ببینی که ما و شما نیست الا بهانه بصورت بود جور و معنی عدالت شکایت مکن از جفای زمانه بدام تن افتاد تا مرغ جانم دلش خون شد از حسرت آشیانه چو از موطن اصلیم یاد آید روانم شود بی‌خودانه روانه مجو فیض از بی‌نشانه نشانی که نتوان نشان داد از بی‌نشانه