فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۸۳۰

بر آن رخسار تا آن طره طرار افتاده دو عالم را دل از کف رفته دست از کار افتاده ز لطف بیدریغ خود مرا روزی کن آندولت که بینم چشم خونبارم بر آن رخسار افتاده روان خواهد روان گردد باستقلاب دیدارت کرامت کن که کار جان بیک دیدار افتاده بود روزی که بیند چشم خونبار من آن رخسار دو کون از دیده حق بین من یکبار افتاده روا گرچه نمیدارد دلی کز عشق رنجور است دل خامم پی درمان درین بازار افتاده از آن درمان که میگویند عاشق را نمی‌باشد دلم بو برده در دکان هر عطار افتاده ندارد گرچه پروای دل زار گرفتاران بامیدی دلم دنبال آن دلدار افتاده نه من تنها فتادم بی‌سر و پا در ره عشقش در این ره همچون من بی‌پا و سر بسیار افتاده گروهی بی‌دل ودین مست و بیخود گشته از جامی گروهی بی‌سر و پا در رهت خمار افتاده گروهی مست و لایعقل ز کف داده زمام دل گروهی با کمال معرفت هشیار افتاده گروهی در درون جبه و دستار میرقصند گروهی را ز مستی جبه و دستار افتاده گروهی در طریق معرفت گم کرده عارف را گروهی قیل و قال آورده در گفتار افتاده گروهی همچو من گاهی سخن گو گشته از هرجا گهی با خویشتن در حایش و پیکار افتاده بزن در دامن مردی که کار افتاده باشد دست تو چون خود نیستی‌ای فیض مرد کار افتاده