فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۸۰۵

ای گل چه گلی مانا از گلشن هوئی تو چشمت مرساد از کس هی هی چه نکوئی تو یا رب چه جمالست این یا رب چه کمالست این از توبه نپرسد کس هم خود نه بگوئی تو چشمم نگران سویت دل میتپد از خویت ای روی چه روئی توای خوی چه خوئی تو من میشنوم بوئی از حلقه گیسوئی کز دست ببر دستم‌ای بوی چه بوئی تو یا رب ز چه می‌بود آنک ایزد بسبویت کرد مست عجبم کردی آیا چه سبوئی تو گشتم ز میت چون مست خود کوزه من بشکست وانگاه نظر کردم دیدم همه اوئی تو ای فیض مکن اسرار نزد کر و کور اظهار چون گوشی و هوشی نیست بیهوده چگوئی تو