فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱

در محافل شعر میخوانم گهی با آب و تاب گاه بهر خویش خوانم بی‌لب از روی کتاب شعر حق خوانم نه باطل حکمت و قوت خرد آنچه روی دل کند سوی حق و دارالثواب شعر خوانم کاورد ارواح را در اهتزاز لرزه افتد در بدن معنی چو بگشاید نقاب در مقامی کاندر و سنجند نقد هر سخن آن سخن کان تن بلرزاند نیاید در حساب شور در سر نور در دل افکند اشعار حق شیب را سازد شباب و قشر را سازد لباب روح در پرواز آید زاستماع بیت بیت افکند در سینه آتش آورد در دیده آب شعر حق پرمغز و شعر باطل از معنی تهی آن بود دریای مواج این بود همچون حباب آن غزل خوانم که هر کو بشنود بیخود شود با سراپای وجود او کند کار شراب آن غزل خوانم که جانرا سوی علیین کشد از جمال شاهد مقصود بر گیرد حجاب آن غزل خوانم که در وی معنی قرآن بود گر فرود آید بکهسار از خجالت گردد آب آن غزل خوانم که بر دل سرد گرداند جهان جان شود مشتاق رحلت زین کهن دیر خراب جلوه‌های معنیش جان در دل سامع کند تا حیات تازه یابد گردد از حق کامیاب بشنود گر عابدان بیند رخ معبود را از میان عابد و معبود برخیزد حجاب گر بگوش زاهد آید بیتی از ابیات او بگذرد ز انکار اهل دل شود مست و خراب نیست شعر من چو شعر شاعران خالی زمغز تا توانی دل بتاب از شعر فیض و رو متاب