فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۸

ز عشق تو نرهیدم که گفت رست دروغ چرا کنند چنین تهمتی بدست دروغ که گفت دل بسر زلف دیگری بستم خداش در نگشاید چنانکه بست دروغ که گفت با دیگری بود مست و می‌در دست کجا و کی؟ دیگری که؟ چه می؟ چه مست؟ دروغ دروغ کس مشنو با تو من بگویم راست نه راستست که بر عاشق تو بست دروغ بمهر غیر نیالوده‌ام دل و جان را هر آنچه در حق من گفته‌اند هست دروغ ز فیض پرس اگر حرف راست می‌پرسی که هرگزش بزبان در نبوده است دروغ ز راستان سخن راست پرس و راست شنو مگو و مشنو و باور مکن بد است دروغ