فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۸۸

بتی از دور اگر بینی مرو پیش که من دیدم سزای خویش از خویش بکوی دلبری افتد گذارت بهر دو دست گیرای دل سر خویش در آن کو صد بلا می‌آید از پس در آن کو صد خطر میخیزد از پیش شود تن زار و جان مأوای انوار جگر از غصه خون دل از جفا ریش گهی از غمزه بر دل خورد نیر گه از مژگانی آید بر جگر نیش گه از زلفی بجان آید کمندی گه از گیسوئی افتد دل بتشویش چها از عشق اینان من کشیدم هنوزم تا چه آید بعد ازین پیش طبیبانرا ز غم دل خون شود خون اگر دستی نهندم بر دل ریش برسوائی کشد آخر مرا کار ندارم طاقت کتمان ازین پیش مگر عشق خدائی گیردم دست که سازم عاشقی را مذهب و کیش رساند تا مرا آخر بجائی که نبود حد انسانی ازین بیش خدایا فیض را عشق رسائی کرم کن از محبت خانه خویش