فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۷۷

دلبرا درد مرا درمان تو باش عاشقانرا سر توئی سامان تو مباش درد بی‌درمان مرا در جان ز تست هم دوای درد بی‌درمان تو باش شد دل بریانم از تو داغدار مرهم داغ دل بریان تو باش در ره تو جان و دل کردم فدا مر مرا هم دل تو و مرهم تو باش دل برفت و جان برفت ایمان برفت دل تو باش و جان تو باش ایمان تو باش بی‌دلانرا دلبر و دلدار تو عاشقانرا جان تو و جانان تو باش از سر هر دو جهان برخواستم فیض را هم این و هم آن تو باش