فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۳۰

یاران میم ز بهر خدا در سبو کنید آلوده غمم بمیم شست و شو کنید جام لبالب می‌از آن دستم آرزوست بهر خدا شفاعت من نزد او کنید چو مست می‌شوید ز شرب مدام دوست مستی بنده هم بدعا آرزو کنید ابریق می‌دهید مرا تا وضو کنم در سجده‌ام بجانب میخانه رو کنید بیمار چون شوم ببریدم بمیکده از بهر صحتم بخم پی فرو کنید از خویش چون روم بمیم باز آورید آیم به خویش باز میم در گلو کنید وقت رحیل سوی من آرید ساغری رنگم چو زرد شد بمیم سرخ رو کنید تابوت من ز تاک و کفن هم ز برگ تاک در میکده بباده مرا شست و شو کنید تا زنده‌ام نمیروم از میکده برون بعد از وفات نیز بدان سوم رو کنید در خاکدان من بگذارید یک دو خم دفنم چو میکنید میم در گلو کنید از مرقدم بمیکده‌ها جویها کنید از هر خم و سبوی رهی هم بجو کنید دردی کشان ز هم چو بپاشد وجود من در گردن شما که ز خاکم سبو کنید ناید بغیر ریزه خم یا سبو بدست هر چند خاکدان مرا جست‌وجو کنید بی‌بادگان چو مستیتان آرزو شود آئید و خاک مقبره فیض بو کنید