فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۵۵

حق را نمیگویم بعام علم این تقاضا میکند آرم برای خام خام علم این تقاضا می‌کند عامی اگر پرسد ز من عامی شوم من در سخن گویم چرائی ناتمام علم این تقاضا می‌کند برهان چو آرد پیش من برهان بود هم کیش من حق را باو گویم تمام علم این تقاضا می‌کند آید چو از راه جدل باشد مرا هم این عمل برهان نیارم در کلام علم این تقاضا می‌کند از نور مصباح یقین تا ره نه بینم مستبین حاشا نهم در راه گام علم این تقاضا می‌کند حرفی نیارم بر زبان از روی تخمین و گمان مجزوم را سازم امام علم این تقاضا می‌کند از عمر تا دارم نفس از ره نخواهم کرد بس تا در جنان گیرم مقام علم این تقاضا می‌کند سایل شوم بر هر دری پرسم زهر واپستری شاید شوم از فیض عام علم این تقاضا می‌کند فیض و ره افتادگی تحصیل علم و سادگی بر ساده نقش آید تمام علم این تقاضا میکند