فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۰

از عمر بسی نماند ما را در سر هوسی نماند ما را رفتیم زدل غبار اغیار جز دوست کسی نماند ما را رفتیم بآشیانه خویش رنج قفسی نماند ما را از بس که نفس زدیم بیجا جای نفسی نماند ما را یاران رفتند رفته رفته دمساز کسی نماند ما را گرمی بردند و روشنائی زایشان قبسی نماند ما را گلها رفتند زین گلستان جز خارو خسی نماند ما را دل واپسی دگر نداریم در دهر کسی نماند ما را کو خضر رهی درین بیابان بانک جرسی نماند ما را جز ناله که مونس دل ماست فریاد رسی نماند ما را بستیم چو فیض لب ز گفتار چون همنفسی نماند ما را