فیاض لاهیجانی

فیاض لاهیجانی . [ ف َی ْ یا ض ِ ] (اِخ ) نامش مولانا عبدالرزاق و شاگرد صدرالدین شیرازی است . گوهر مراد از تصانیف اوست . بر فصوص الحکم شیخ محیی الدین عربی شرحی فارسی نگاشته . وقتی از او دیوانی دیدم که چهار پنج هزار بیت داشت، و این ابیات از اوست : گفته ای بیدار باید عاشق دیدار ما پاس این حرف تو دارد دیده ٔ بیدار ما. # نه غم بیگانگان دارم نه فکر دوستان تا تو در یاد منی عالم مرا از یاد رفت . # در و دیوار به مجروحی من میخندند من به این خوش که به رویم در گلشن باز است . (از مجمعالفصحاء ج ٢ ص ٢٧).