فگار

فگار. [ ف َ ] (اِ) افگار. (فرهنگ فارسی معین ). جراحت پشت چاروا بسبب سواری و بار بسیار کشیدن . (برهان ). رجوع به افگار و فگال شود. ◄ (ص ) زمین گیر و بجامانده .(برهان ). ◄ آزرده . (برهان ) : بودم صبور تا برسیدم به صدر تو گرچه ز خلق بود روان و دلم فگار. سنائی . ای چشم پرخمارت دلها فگار کرده وی زلف مشکبارت جانها شکار کرده . خاقانی . زین واقعه چرخ دل شکن را هم خسته دل و فگار بینند. نظامی . ◄ خسته و مجروح . افگار. (یادداشت مؤلف ) : پریشان شده نامور شهریار پریشان و غمگین، دل و جان فگار. فردوسی . خیارگان صف پیل آن سپه بگرفت نفایگان را پی کرد و خسته کرد و فگار. فرخی . یکی خرم و به کام، یکی شاد و کامران یکی مهتر و عزیز، یکی خسته و فگار. فرخی . روز تو نیک و سال تو نیک و مه تو نیک تو تندرست و هرکه نخواهد چنین، فگار. فرخی . ز خون گشت روی زمین پرنگار ز پیکان دل و چشم گردان فگار. اسدی . ر تو از این گرگ دردمند و فگاری جز تو بسی نیز دردمند و فگار است . ناصرخسرو. هر دل که جز هوای تو خواهد به روزگار از درد خسته باد و ز انده فگار باد. مسعودسعد. ای چشم پرخمارت دلها فگار کرده وی زلف مشکبارت جانها شکار کرده . خاقانی . نیست از انصاف تو در همه عالم کنون جز تن گل پر ز خون، جز دل لاله فگار. خاقانی . سگ دیوانه شد مگرآهن که همه ساق من فگار کند؟ خاقانی . نعره کنان چون نمک بر آتشم ایرا غم نمکم بر دل فگار برافکند. خاقانی . که زشت است پیرایه بر شهریار دل شهری از ناتوانی فگار. سعدی . از دست زمانه در عذابم زآن جان و دلم همی فگار است . سعدی . پس یک سال که برگش بدرآید ز درخت دست دهقان را هر دم کند از غار فگار. قاآنی . - دل فگار ؛ دل آزرده . دلگیر. رنجیده . غمگین : کیوان گهر است و ما شکاریم همه وَاندر کف آز دلفگاریم همه . ناصرخسرو. ترکیب های دیگر: - فگار داشتن . فگار شدن . فگار کردن . فگار گردیدن . فگاری . رجوع به این ترکیب ها شود.