فکاک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فکاک . [ ف ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ فاک ّ. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به فاک شود.
فکاک . [ ف ِ / ف َ ] (ع مص ) رها کردن بندی را. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ رهن بازستدن . (ترجمان علامه ٔ جرجانی ). رجوع به فک وفکوک شود. ◄ شکستن مهر. (ترجمان علامه ٔ جرجانی ). ◄ (اِ) فکاک الرهن ؛ آنچه گرو را به وی بیرون آرند. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).