فکاهت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(فَ هَ) [ ع. فکاهة ] (اِمص.) خوش - طبعی، مزاح.<br>
فرهنگ فارسی معین
(فَ هَ) [ ع. فکاهه ] (اِمص.) خوش - طبعی، مزاح.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فکاهت . [ ف َ هََ ] (ع مص ) فکاهة. شوخ بودن . خوش طبع بودن . (فرهنگ فارسی معین ). ◄ (اِمص ) مزاح و مطایبه یعنی خوش طبعی . (غیاث از منتخب ). رجوع به فکاهة شود.