فژاگن

فژاگن . [ ف َ گ ِ ] (ص مرکب ) فژاک .چرکن و چرک آلود و پلشت و پلید. فژآگین : گفت دینی را که این دینار بود کین فژاگن موش را پروار بود (!) رودکی . فژاگن همه سال خورده نیَم وبر جفت بیدادکرده نیَم . بوشکور. تا کی همی درایی و گردم همی دوی حقا که کمتری و فژاگن تری ز پک . دقیقی . همواره پرآپیخ است آن چشم فژاگن گویی که دو بوم آنجا بر خانه گرفته ست . عماره . رجوع به فژاگین و فژاک شود.