فژ

(فَ) (اِ.) چرک، ریم.<br>

(فُ) (اِ.) بُش، پُش، فُش ؛ یال اسب.

(فَ) (اِ.) چرک، ریم.

فژ. [ ف َ ] (اِ) چرک وریم و سخ . (از برهان ). پژ. فژه . رجوع به فژاک، فژاکن و فژاگین شود. ◄ غم و رنج : بدانست کآن گفتن اوست کژ دلش ز آتش غم برآورد فژ. فردوسی . ◄ یال . بش . (یادداشت بخط مؤلف ) : ستیزه ای بدل عاشقان به ساق و میان بلای گیسوی دوشیزگان به بش و به فژ. عسجدی .