فوطه

(طِ) [ معر. ] (اِ.) نک فوته.<br>

(طِ) [ معر. ] (اِ.) نک فوته.

فوطه . [ طَ / طِ ] (معرب، اِ) معرب فوته . (فرهنگ فارسی معین ). لُنگ . ازار. بستن . بستنی . (از یادداشتهای مؤلف ) : و از بصره نعلین خیزد و فوطه های نیک . (حدود العالم ). ای نهاده به سر اندر کله دعوی جانْت پنهان شده در فوطه ٔ نادانی . ناصرخسرو. بر تن خویش تو را فوطه ٔ کرباسی به که بر خاکت دیبای سپاهانی . ناصرخسرو. سوی حوض آمدند نازکنان گره از بند فوطه بازکنان . نظامی . ◄ جامه ای که از سند آرند. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). نوعی پارچه است : هیچکدام را ندیدم بی طیلسان شطوی یا توزی یا شبستری یا ریسمانی یا دست کار که فوطه است . (تاریخ بیهقی ). چرا پیچد مگس دستار فوطه چرا پوشد ملخ رانین دیبا؟ خاقانی . چو شیخی فوطه پوشیده برون شد چو رندی دردنوشیده درآمد. خاقانی . ◄ چادر نگارین یا چادر خطدار، و لغةً سندی است . (منتهی الارب ). ج، فُوَط. (از اقرب الموارد). ترکیب ها: - فوطه باف . فوطه بافی . فوطه پوش . فوطه دار. فوطه ربا. فوطه فروش . فوطه کردن .فوطه ٔ نان . رجوع به هر یک از این کلمات شود.