فوریت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فوریت . [ ف َ / فُو ری ی َ ] (از ع، مص جعلی، اِمص ) فوری بودن . آنکه چیزی بدون مهلت باشد. ◄ در اصطلاح پارلمانی آن است که دولت یا یکی از وزرا لایحه ای را پیشنهاد کند و بررسی و تصویب سریع آن را خواستار شود: به قید دو یا سه فوریت .