فوته
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فوته . [ ت َ / ت ِ ] (اِ) دستار. رومال .فوطه معرب آن است . (فرهنگ فارسی معین ) : دست فلک ز هودج خضرای آسمان ازبهرکله فوته ٔ منجوق خور گشاد. ؟ (از جوامعالحکایات ). ◄ لنگ گرمابه . (فرهنگ فارسی معین ). رجوع به فوطه شود.