فندک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فندک . [ ف ُ دُ ] (اِ) فندق . (آنندراج ) (انجمن آرا). رجوع به فندق شود.
فندک . [ ف َ دَ ] (اِ) آلتی است فلزی که در آن سنگ مخصوص و فتیله تعبیه کرده اند و با آن آتش روشن کنند. غالباً برای آتش زدن سیگار به کار رود. (فرهنگ فارسی معین ).