فلک سواری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فلک سواری . [ ف َ ل َ س َ ] (حامص مرکب ) سواری بر فلک . بلندپروازی . مرکب بر آسمان راندن . فلک پیما بودن : رستمی کز فلک سواری رخش هم بزرگ است و هم بزرگی بخش . نظامی . کرده فلک از فلک سواری رویین دز قطب را حصاری . نظامی .