فلا

فلا. [ ] (اِ) آذربو. (فهرست مخزن الادویه ).

فلا. [ ف َ ] (ع اِ) ج ِ فلاة. بیابانها. (منتهی الارب ) : یا رب چه شد این خلق که با آل پیمبر چون کژدم و مارند و چو گرگان فلااند. ناصرخسرو. تا چه دیدی خواب دوش ای بوالعلا که نمی گنجی تو در شهر و فلا. مولوی . یا چو درختم که به امر رسول بیخ کشان آمدم اندر فلا. مولوی (کلیات شمس ج ١ ص ١٦٠). رجوع به فلاة شود.

فلا. [ ف َ ] (ع حرف ربط مرکب ) (از: فاء + لا، حرف نفی ) پس نه . وگرنه : ما را تو دست گیر و حوالت مکن به خلق الا الیک حاجت درماندگان فلا. سعدی .