فقید
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فقید. [ ف َ] (ع ص ) گم کرده شده . مات غیر فقید و لاحمید؛ یعنی بمرد و کسی پروای آن نکرد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). در تداول امروز، برای مرده ای که بخواهند از او به احترام یاد کنند به کار برند. (یادداشت مؤلف ). - فقیدالمثل ؛ بی مثل وعدیم النظیر. (غیاث ) (آنندراج ).