فظاظت

(فَ ظَ) [ ع. فظاظة ]<BR>۱- (مص ل.) درشت خوی و بد زبان شدن.<BR>۲- (اِمص.) درشت خویی، بدزبانی.<br>

(فَ ظَ) [ ع. فظاظه ] ۱- (مص ل.) درشت خوی و بد زبان شدن. ۲- (اِمص.) درشت خویی، بدزبانی.

فظاظت . [ ف َ ظَ ] (ع اِمص ) درشتخویی : سلطان سعید را از فظاظت خوئی و درشتی عادت وخامت حاصل آمد. (جهانگشای جوینی ). رجوع به فظاظة شود.