فظ

(فَ ظّ) [ ع. ] (ص.) درشت خو و بدزبان.<br>

(فَ ظّ) [ ع. ] (ص.) درشت خو و بدزبان.

فظ. [ ف َ ] (رمز) رمز فظاهرٌ. (یادداشت مؤلف ).

فظ. [ ف َظظ ] (ع ص ) مرد درشت خوی بدخوی سنگدل بدزبان . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). درشتخوی . (ترجمان علامه ٔ جرجانی ترتیب عادل بن علی ). ◄ (اِ) آب شکنبه که در بیابان بی آب، شکم شتر کفانیده، سرگین افشارده بخورند. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ (مص ) بیفشاردن آب شکنبه را. (منتهی الارب ).