فطن
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(فَ طِ) [ ع. ] (ص.)<BR>۱- زیرک، باهوش.<BR>۲- دانا.<br>
فرهنگ فارسی معین
(فِ طَ) [ ع. ] (اِ.) جِ فطنت.
(فَ طِ) [ ع. ] (ص.) ۱- زیرک، باهوش. ۲- دانا.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فطن . [ ف ِ طَ ] (ع اِ) ج ِ فطنة. (اقرب الموارد) : حلم او چون کوه و اندر کوه او کهف امان طبع او چون بحر و اندر بحر او در فطن . منوچهری . ای بسا علم و ذکاوات و فطن گشته رهرو را چو غول راهزن . مولوی .
فطن . [ ف َ ] (ع ص ) دانا و زیرک و تیزخاطر. ج، فُطن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
فطن . [ ف ُ ](ع ص، اِ) ج ِ فَطن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).