فساد

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(فَ یا فِ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) تباه شدن. ۲- متلاشی شدن، از بین رفتن. ۳- (اِمص.) تباهی، خرابی. ۴- نابودی. ۵- (اِ.) فتنه، آشوب. ۶- لهو و لعب. ۷- کینه، دشمنی.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

الواطی، بی‌عفتی، بی‌ناموسی، تبهکاری، عیاشی، فجور، فسق، هرزگی بدی، تباهی، خدشه، خرابی، خلل، شرارت، عیب، نادرستی، ناشایست آشوب، اغتشاش، بی‌نظمی، تفتین، خرابکاری، شر، شغب، شورش، فتنه، فتنه‌انگیزی، مفسده‌جویی