فرفت

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

فرفت . [ ف َ ف َ ] (اِ) ریحانی است که آن را شاه تره گویند. (برهان ). شاه ترج . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ).