فرخک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فرخک . [ ] (اِخ ) رودخانه ای در نزدیکی نیشابور. حمداﷲ مستوفی نویسد: «آب فرخک از کوههای حدود چشمه ٔ سبز برمیخیزد و در زراعت مواضع منتهی میشود. فضل آبش در بهار در دیه های سفلی با کارگیرند و به شوره درافتد. دو فرسنگ طولش باشد. (نزهةالقلوب چ لیدن ص ٢٢٧). رجوع به فرخک (دهی ...) شود.
فرخک . [ ف َ خ َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان مازول بخش حومه ٔ شهرستان نیشابور، واقع در ٩هزارگزی شمال نیشابور. ناحیه ای است واقع در دامنه، معتدل و دارای ٣٥١ تن سکنه است . از قنات مشروب میشود و محصول آنجا غلات است . اهالی به کشاورزی و گله داری گذران میکنند. راه ارابه رو دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٩).