فرج

(~.) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- سوراخ، شکاف.<BR>۲- عورت زن، آلت تناسلی زن.<br>

(فَ رَ) [ ع. ] (اِمص.) گشایش، گشایش در کار و مشکل.

(فَ رْ) (اِ.) ورج، ارج ؛ فره، شأن، شوکت، قدر.

(~.) [ ع. ] (اِ.) ۱- سوراخ، شکاف. ۲- عورت زن، آلت تناسلی زن.

فرج . [ ف َ رَ ] (اِخ ) ابن سهل یهودی . از دانشمندان اصفهان بود و مافروخی او را در شمار فلاسفه و مهندسان و منجمان و پزشکان اصفهان یاد کرده است . رجوع به محاسن اصفهان ص ٣٤ شود.

فرج . [ ف َ رَ ] (اِخ ) ابن غزلون بن خالد انصاری . از فتح بن ابراهیم حدیث کند. او را خطی خوش بود. (از الحلل السندسیة ج ٢ ص ٢١).

فرج . [ ف َ رَ ] (اِخ ) ابن عبداﷲ وذنکابادی . از روات حدیث بود و از عثمان بن سعید روایت کرد. رجوع به ذکر اخبار اصبهان ج ٢ ص ١٥٧ شود.

گشایش درکار، گشایش، گشادگی، رخنه

نام مردانه