فرافکنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(فَ فِ کَ) (اِمص.)<BR>۱- خوی و خصلتهایی خود را ناآگاهانه به دیگران نسبت دادن.<BR>۲- تعارضها و ستیزهای درونی خود را به دنیای خارج نسبت دادن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(فَ فِ کَ) (اِمص.) ۱- خوی و خصلتهایی خود را ناآگاهانه به دیگران نسبت دادن. ۲- تعارضها و ستیزهای درونی خود را به دنیای خارج نسبت دادن.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی