فحمة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فحمة. [ ف َ م َ ] (ع اِ) یک انگِشت . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به فحم شود. ◄ فحمةاللیل ؛ اول شب و تاریکی آن یا شب سخت سیاه یا از مغرب تا هنگام خفتن مردم . ج، فحام، فحوم . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ فحمةالسحر؛ هنگام بامداد. ◄ فحمةبن جمیر؛ نیم شب . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).