فج

(فَ) [ ع. ] (اِ.) راه فراخ و گشاده میان دو کوه.<br>

(فَ) [ ع. ] (اِ.) راه فراخ و گشاده میان دو کوه.

(فُ یا فِ) (ص.) آن که لب زیرینش فروافتاده باشد.

فج . [ ف ُ / ف ِ ] (ص ) فروهشته لب را گویند، یعنی کسی که لب زیرین او فروافتاده باشد. (برهان ).

فج . [ ف َج ج ] (اِخ ) جایی یا کوهی در دیار سلیم . (از معجم البلدان ).

فج . [ ف ِج ج ] (ع اِ) میوه ٔ خام . (منتهی الارب ) (فهرست مخزن الادویه ). ◄ خربزه ٔ شامی که هندوانه نامندش . (منتهی الارب ). اکثر اطلاق آن بر میوه ٔ خام مینمایند. و بطیخ شامی را نیز نامندکه بطیخ هندی است . (فهرست مخزن الادویه ). و نوعی از آن را شفیقی خوانند. (نزهةالقلوب ). ◄ (ص )کال . نارس . ناپخته . نرسیده . (یادداشت بخط مؤلف ).

مِنْ کُلِّ فَجّ عَمیق «فج» در اصل به معناى فاصله میان دو کوه و سپس به جاده هاى وسیع اطلاق شده.(1)