فتین

فتین . [ ف َ ] (ع اِ) زمین سوزان سنگلاخ که گویی سنگش در حال سوختن است . ج، فُتْن . (اقرب الموارد). زمین سنگلاخ سوخته و زمین سنگناک سیاه . (منتهی الارب ).

فتین . [ ف َ ] (اِخ ) وادیی است که در شعر مذکور است . (معجم البلدان ).