فتنه جو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فتنه جو. [ ف ِ ن َ / ن ِ ] (نف مرکب ) فتنه جوی . آنکه در پی برپا کردن آشوب باشد و فتنه را خوش دارد. فتنه انگیز. رجوع به فتنه شود. ◄ سپاهی . جنگجو : آمد از دهگان سبکپایی که : یکجا آمدند از سوار و از پیاده، فتنه جویی ده هزار. مسعودسعد. رجوع به فتنه و فتنه جوی شود.