فال سنگک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فال سنگک . [ ل ِ س َ گ َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) طرق ؛ فال سنگک زدن کاهن . (از منتهی الارب ). گروهی از کاهنان از روی سنگریزه ها و حبوب و دانه ها چون گندم و هسته غیبگویی می کنند. (از مقدمه ٔ ابن خلدون ترجمه ٔ محمدِ پروین گنابادی ج ١ ص ١٩٨). و آنان را اهل طَرْق خوانند، چه طَرْق بمعنی فال گرفتن کاهن به سنگ ریزه و آمیختن پنبه به پشم است . و در فارسی فال نخود معروف است . (حاشیه ٔ مأخذ فوق ). رجوع به طَرْق و فال نخود شود.