فاقه

(ق ِ) [ ع. فاقة ] (اِ.) فقر، تنگدستی.<br>

(ق ِ) [ ع. فاقه ] (اِ.) فقر، تنگدستی.

فاقه . [ ق َ / ق ِ ] (از ع، اِمص ) فاقت . فقر و نیازمندی . از این کلمه فعل از باب افتعال آید نه از ثلاثی مجرد. (از اقرب الموارد). درویشی . (منتهی الارب ) : ناقه ٔ همت به راه فاقه ران تا گرددت توشه خوشه ٔ چرخ و منزلگاه راه کهکشان . خاقانی . شاکرم از عزلتی که فاقه و فقر است فارغم از دولتی که نعمت و ناز است . خاقانی . داد بخششها و خلعت های خاص آن عرب را کرد از فاقه خلاص . مولوی . طاقت بار فاقه ندارم . (گلستان ). مرد درویش که بار ستم فاقه کشید به در مرگ همانا که سبکبار آید. (گلستان ). طایفه ای از درویشان از جور فاقه به جان آمده بودند و از درویشی به فغان . (گلستان ).