غیرت همدانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غیرت همدانی . [ غ َ رَ ت ِ هََ م َ ] (اِخ ) (ملا...) شاعر دوره ٔ صفوی و معاصر نصرآبادی بود. این بیت از اوست : ز تأثیر فغان جا در دل افکار خود کردم چو آتش جا بسنگ از ناله های زار خود کردم . همچنین گوید: بهر گلشن که چون خورشید تابان چهره بنمایی بروید همچو نرگس از زمین چشم تماشایی . درباره ٔتوحید سراید: دو لب ناید بهم از حرف توحید به وحدانیتش شاهد همین بس . و نیز گوید: سنگ بر شیشه ٔ دلهای پریشان نزدم ایمن از سنگ مکافات بود شیشه ٔ ما. (از تذکره ٔ نصرآبادی ص ٣٢٢). رجوع به همین تذکره شود.