غیب بین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غیب بین . [ غ َ / غ ِ ] (نف مرکب ) آنکه غیب را بیند. بیننده ٔ غیب و نهان . رجوع به غیب شود : انبیا را داد حق تنجیم این غیب را چشمی بباید غیب بین . مولوی (مثنوی ).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی