غیاثی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غیاثی . (ص نسبی ) منسوب به غیاث یاغیاث الدین . (از اللباب فی تهذیب الانساب ج ٢ ص ١٨٤).
غیاثی . [ ] (اِخ ) محمدبن عبدالغفاربن عبدالسلام بن علی بن احمدبن عبیداﷲبن محمدبن سعدویه بن بشربن اسحاق بن ابراهیم غیاثی . وی منسوب به جد اعلای خویش است و بقولی به سلطان غیاث الدین نسبت دارد. او از خانواده ٔ معروفی است . از ابوسعید عبداﷲبن احمدبن محمد طاهری حدیث شنید، و ابوسعید سمعانی نیز از وی سماع حدیث کرد. مرگ او به سال ٥٤٠ هَ . ق . بود. (از اللباب فی تهذیب الانساب ج ٢ ص ١٨٥).
غیاثی . [ ] (اِخ ) محمدبن حسین غیاثی بصری، مکنی به ابوعلی . از عیسی بن اسماعیل تینه روایت کند، و ابوبکر صولی از او روایت دارد. (از اللباب فی تهذیب الانساب ج ٢ ص ١٨٤).