غیاث شیرازی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غیاث شیرازی . [ ث ِ ] (اِخ ) رجوع به غیاث الدین منصور نواده ٔ میر غیاث الدین منصور دشتکی شود.
غیاث شیرازی . [ ث ِ ](اِخ ) دولتشاه سمرقندی گوید: غیاث از شاعران شیراز، معاصر سلطان ابراهیم و مردی دانا و مورخ و خوش طبع بود. وی مذهب تشیع داشت و در مناقب خاندان علی (ع ) قصایدی غراء سروده است . او راست قطعه ای به مطلع زیر: تهتک در سخن گفتن زیانست تأمل کن تأمل کن تأمل . (از تذکره ٔ دولتشاه سمرقندی ). از نقل باقی اشعار وی بعلت سستی و ضعف ترکیب خودداری شد. رجوع به تذکره ٔ مزبور شود.
غیاث شیرازی . [ ث ِ ] (اِخ ) رجوع به غیاث حلوایی شود.