غولچه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غولچه . [ چ َ ] (اِخ ) سالم بن عبداﷲ، مکنی به ابومعمر. از اکابر فقهای شافعیه بود و در علوم مختلف تبحر داشت . در حق او گفته اند: مثل او از پل بغداد نگذشته است . او راست : «کتاب اللمع فی رد اهل البدع » در مسائل اصول اعتقاد و موارد اختلاف با اهل اعتزال و الحاد. وی به سال ٤٣٥ هَ . ق . درگذشت . (طبقات الشافعیه ازریحانة الادب ج ٥ ص ١٧٨). رجوع به سالم بن عبداﷲ شود.