غوبدینی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غوبدینی . (ص نسبی ) منسوب به غوبدین . رجوع به غوبدین شود.
غوبدینی . (اِخ ) (٣٤١ -٤٢٧ هَ . ق .). حسین بن محمدبن نعیم بن اسحاق بن عبیداﷲغوبدینی حافظ، مکنی به ابونعیم . وی به خراسان و عراق و حجاز رفت و بخدمت شیوخ رسید. در بخارا از ابوصالح خیام و دیگران و در عراق از ابوطاهر مخلص و ابوحفص کتانی و دیگران حدیث شنید. ابوالعباس مستغفری نسفی و ابوعلی حسن بن عبدالملک قاضی نسفی و دیگران از او روایت کردند. (از اللباب فی تهذیب الانساب ج ٢ ص ١٨١).
غوبدینی . (اِخ ) علاء غوبدینی، مکنی به ابوالحسین . وی برادر حسین بن محمد غوبدینی و از اهل دانش و حدیث بود. (از اللباب فی تهذیب الانساب ج ٢ ص ١٨١).