غوایت

(غَ یَ) [ ع. غوایة ]<BR>۱- (مص ل.) گمراه شدن.<BR>۲- (اِمص.) گمراهی.<br>

(غَ یَ) [ ع. غوایه ] ۱- (مص ل.) گمراه شدن. ۲- (اِمص.) گمراهی.

غوایت . [ غ َ ی َ ] (ع اِمص ) غَوایَة. گمراهی و بیراهی و غی . رجوع به غَوایة شود : سلطان از غایت جهل و غوایت آن قوم تعجب نمود. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی چ ١٢٧٢ ص ٣٥٣). دو روایت، بلکه دو غوایت است . (جهانگشای جوینی ). دیو الحاح غوایت میکند شیخ الحاح هدایت میکند. مولوی (مثنوی ).