غندابی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غندابی . [ غ َ ] (اِخ ) عمربن احمدبن ابی حسن بن حسن غندابی مرغینانی، مکنی به ابومحمد و معروف به فرغانی . وی فقیه سمرقند و صاحب فتوای آنجا بود. در بلخ از ابوجعفر محمدبن حسین سمنجانی (سمنگانی )حدیث شنید. ولادت او به سال ٤٨٥ هَ . ق . بود. (از اللباب فی تهذیب الانساب ). رجوع به معجم البلدان شود.