غنادوستی

غنادوستی . [ غ َ ] (اِخ ) حسین بن عبداﷲ غنادوستی سرخسی، مکنی به ابوعبداﷲ. ادیب و شاعر و فقیه بود. نزد قاضی ابوالفضل حارثی و قاضی ابی الحرث حارثی تفقه کرد، و از ابونصر محمدبن علی بن حجاج سرخسی حدیث شنید. این اشعار از اوست : تبشر فی المنی ببقاء نفسی و شیب الرأس ینذر بالتفانی الی کم ذا التسلی بالتمنی و کم هذا التمادی فی التوانی ؟! اترضی أن تعیش و انت راض من الدنیا بتعلیل الامانی . (انساب سمعانی ورق ٤١١ الف ) (اللباب فی تهذیب الانساب ج ٢ ص ١٧٨).