غلغلیچه گه

غلغلیچه گه . [ غ ِ غ ِ چ َ / چ ِگ َه ْ ] (اِ مرکب ) غلغلیجگاه . غلغلیجگه : چنان بدانم من جای غلغلیچه گهش کجا به مالش اول فتد به خنده خریش . لبیبی (از نسخه ای از فرهنگ اسدی با تصحیح مؤلف لغت نامه ). رجوع به غلغلیجگه و غلغلیج شود.