غرغره

(~.) (اِ.) خِرخِره، گلو، نای گلو.<br>

(غَ غَ رِ)(اِ.) = قرقره:چرخی که ریسمان دور آن پیچیده می‌شود برای بالا کشیدن چیزی.

(~.) (اِ.) خِرخِره، گلو، نای گلو.

(~.) [ ع. ] (مص ل.) آب یا مایع شستشو دهنده دهان را در گلو گردانیدن.

غرغره . [ غ ِ غ ِ رَ / رِ ] (اِ) نام مرغی است و بعضی مرغ خانگی و بعضی مرغ صحرائی را گویند. (برهان قاطع). مأخوذ از عربی (غرغر. غرغرة) است . بعضی کلمه را غرغرک، از غرغر +ه (ک، پسوند پدیدآورنده ٔ اسم از آوا) دانسته اند. (مجله ٔ ارمغان سال ١٢ شماره ٔ ٧: کاف . کسروی به نقل حواشی برهان قاطع چ معین ). رجوع به غرغر و غرغرة شود. ◄ قرقره . رجوع به قرقره و غَرغَرَه شود.

غرغره . [ غ َ غ َ رَ / رِ ] (اِ) غلطک آبکشی . غلتک که به وسیله ٔ آن آب از چاه کشند. غرغر. (برهان قاطع). رجوع به غرغر شود. ◄ در تداول کنونی به کسر اول و سوم است و علاوه بر معنی مذکور به غلتکی چوبی یا چرخی اطلاق شود که به دور محوری میتواند بگردد و بر محیط آن شیاری برای پیچیدن ریسمان و یا گذراندن زنجیر است و به عربی مِکَب ّ گویند.

غرغره . [ غ َ غ َ رَ / رِ ](اِ) سر گلو از سوی دهان . غرغر. خرخره : پرورده باد جان تو از هر حدیث خوش جان منازع تو رسیده به غرغره . سوزنی . رجوع به غرغر شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی