غثو

غثو. [ غ َث ْوْ ] (ع مص ) غثاء آوردن سیل و درشورانیدن چراگاه را: غثا الوادی غثواً. (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ زیاد شدن خاشاک در جائی : غثا الوادی غثواً و غُثُوّاً؛کثر فیه الغثاء. غُثُوّ. غثی . (اقرب الموارد). ◄ به تهوع آوردن . ایجاد استفراغ . (دزی ج ٢).

غثو. [ غ ُ ث ُوو ] (ع مص ) غَثو. رجوع به غَثْو شود.