غثر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غثر. [ غ َ ث َ ] (ع اِ) پرزه ٔ جامه و ریشه ٔ آن . (آنندراج ): اغثار ثوبک اغثیراراً؛ کثرغَثره ُ (محرکة)؛ ای زِئبره و صوفه . (تاج العروس ).
غثر. [ غ ُ ] (ع ص، اِ) ج ِ اغثر. (منتهی الارب ). رجوع به اغثر شود.
غثر. [ غ َ ] (ع مص ) موج زن گردیدن زمین به سبزی گیاه : غثرت الارض بالنبات . (منتهی الارب ).